‘Zie, de Bewaarder van Israël zal niet sluimeren of slapen.’
Psalm 121:4
Beste vrienden,
‘De Focus op Israël’ is onze voortdurende poging om u mee te nemen achter de krantenkoppen en u de ware verhalen te laten zien van strijd, opoffering en geloof die zich hier in het Land afspelen. Deze maand willen we u vertellen over een instelling die verweven is met bijna elk hoofdstuk van Israëls moderne voortbestaan, een instelling die bijna elk gezin dat we helpen raakt: de Israëlische Defensiekrachten, hier kortweg Tzahal genoemd.
Al 78 jaar lang, wanneer het gevaar op Israël afkwam, werd het tegemoet getreden door jonge mannen en vrouwen, nauwelijks ontgroeid aan hun kindertijd, zonen en dochters die hun huis verlaten om over hun natie te waken. Hun verhaal gaat niet alleen over tanks en grenzen. Het is een verhaal van gewone mensen die een buitengewone last dragen, en van een God die, zoals de psalmist beloofde, noch sluimert noch slaapt terwijl Hij over Zijn volk waakt.
Een natie geboren onder vuur
De IDF werd niet opgericht in een tijd van vrede. Op 14 mei 1948 riep David Ben-Gurion de staat Israël uit. De volgende dag stroomden de legers van vijf buurlanden de grens over, vergezeld door vrijwilligers uit landen als Soedan, Pakistan en Jemen, allemaal vastbesloten om de pasgeboren staat te vernietigen voordat deze ook maar enigszins van de grond kon komen.
Israël was nog maar één dag oud en vocht al voor zijn voortbestaan. Haar verdedigers waren gehard door jarenlange lokale conflicten, maar ze waren slecht uitgerust, hadden te weinig training en kampten met een tekort aan geld. Op 26 mei 1948 gaf Ben-Gurion als premier een van zijn eerste bevelen uit: de oprichting van één verenigd leger en de ontbinding van de ondergrondse groeperingen die eraan vooraf waren gegaan: de Haganah, de Etzel en de Lehi. Op die dag werden de Israëlische Defensiekrachten (IDF) geboren.
Tegen alle verwachtingen in hield het jonge leger stand. Functionarissen en sympathisanten haastten zich over zee om het te bewapenen, en een echte doorbraak kwam toen de eerste gevechtsvliegtuigen uit Tsjecho-Slowakije arriveerden, waarmee de basis werd gelegd voor wat nu een van 's werelds meest gerespecteerde luchtmachten is. Tegen de zomer van 1949 had Israël vijf invallende legers afgeslagen en het voortbestaan van de staat veiliggesteld. Maar de overwinning kwam tegen een enorme prijs: meer dan 4000 soldaten en ruim 2000 burgers sneuvelden in een land met slechts ongeveer 600.000 inwoners. Bijna elke gemeenschap begroef iemand die ze liefhadden. De herinnering aan die oorlog, zowel de bevrijding als het offer, bepaalt tot op de dag van vandaag nog steeds hoe Israël rouwt en hoe het feest viert.
Wat ’Tzahal‘ betekent
Je hoort Israëli’s vaak niet spreken over ‘de IDF’ maar over Tzahal. Het woord is een acroniem, en zoals zo veel in de Hebreeuwse taal, is de betekenis ervan overduidelijk. Tzahal staat voor Tzva HaHagana LeYisrael, ‘Het Leger ter Verdediging van Israël’.
Elk woord vertelt een verhaal. Tzava betekent ’leger’ of in het oudere Bijbelse Engels, ‘gastheer’ het woord dat de Schrift gebruikt wanneer zij spreekt over de Heer der Legerscharen, Adonai Tzva.’ot Hagana betekent ’verdediging’ en het deelt zijn oorsprong met magen, het Hebreeuwse woord voor ’schild’. Voor velen van u bekend van Magen David, het Schild van David. En LeYisrael betekent simpelweg ’voor Israël’.
Zelfs de naam werd zorgvuldig gekozen. Toen de grondleggers van Israël beraadslagen over de naam van hun nieuwe leger, kozen ze bewust voor een naam die verdediging, en niet verovering, centraal stelde. Het doel was in de naam vervat: een schild zijn voor een volk dat al te veel eeuwen zonder eigen schild had geleden.
De geest van de IDF
Dienstplicht in Israël is niet voorbehouden aan een selecte groep professionals. Op achttienjarige leeftijd worden de meeste Israëli’s, zowel jonge mannen als jonge vrouwen, opgeroepen voor militaire dienst. Dit is een levensritme dat vrijwel elk gezin op een persoonlijke manier met het leger verbindt. Elke soldaat krijgt iets kleins maar belangrijks mee: een ethische code die hen moet leiden in het veld en in het dagelijks leven. Deze code heet Ruach Tzahal, de Geest van de IDF.
Het is gebaseerd op vier fundamentele waarden:
- De verdediging van de staat Israël en zijn inwoners.
- Vaderlandsliefde en loyaliteit aan het land en zijn inwoners.
- De bescherming van de menselijke waardigheid.
- De staat, Het principe dat het leger verantwoording aflegt aan de wet en de gekozen regering, en nooit andersom.
Hieruit vloeien nog tien andere waarden voort, waaronder de Zuiverheid van Wapens, die soldaten opdraagt alleen geweld te gebruiken wanneer de missie dat vereist en er alles aan te doen om degenen die niet bij de gevechten betrokken zijn te sparen.
Een ander aspect is de eenvoudige, maar zwaarwegende waarde die de code 'Menselijk Leven' noemt. De code benadrukt dat ieder mens een inherente waarde heeft, ongeacht religie, nationaliteit of status – een overtuiging die bekend zal klinken voor iedereen die gelooft dat ieder van ons naar Gods beeld is geschapen. Dit is de maatstaf waaraan Israël zijn zonen en dochters meet, zelfs te midden van de chaos van de oorlog. Geen enkel leger voldoet er perfect aan, maar het blijft het doel, opgeschreven en in de zak van elke soldaat die dient. Zoals de psalmist bad: ‘Gezegend zij de HEER, mijn rots, die mijn handen traint voor de strijd’ (Psalm 144:1).
Oorlogen, opofferingen en een verbijsterende prijs
In zijn 78-jarige bestaan heeft het Israëlische leger (IDF) volgens historici over het algemeen negen grote oorlogen uitgevochten:
- De Onafhankelijkheidsoorlog van 1948
- De Sinaï-campagne van 1956
- De Zesdaagse Oorlog van 1967
- De uitputtingsslag
- De Jom Kippoer-oorlog van 1973
- De Eerste Libanonoorlog van 1982
- De Tweede Libanonoorlog van 2006
- De oorlogen in Gaza
- De oorlog die begon op 7 oktober 2023 en die het dagelijks leven hier nog steeds beïnvloedt.
Tussen en rondom die oorlogen vonden twee Intifada's en talloze kleinere operaties plaats. Weinig legers op aarde zijn zo meedogenloos op de proef gesteld.
Die beproevingen hebben een bijna ondraaglijke prijs gekost. Dit voorjaar, toen Israël stilstond bij Yom HaZikaron, de Herdenkingsdag, publiceerde het Ministerie van Defensie de bijgewerkte telling van de gesneuvelden. Sinds 1860, het jaar waarin het moderne Joodse leven buiten de muren van de Oude Stad van Jeruzalem wortel begon te schieten, hebben 25.644 soldaten en leden van de veiligheidsdiensten hun leven gegeven ter verdediging van het land en zijn inwoners. Alleen al in het afgelopen jaar werden daar 170 namen aan toegevoegd.
We delen dat cijfer met de nodige voorzichtigheid, omdat het maar al te gemakkelijk is om zo'n groot getal te laten vervagen tot een abstractie. Maar elk van die 25.644 was een naam. Een gezicht. Een kind dat niet meer thuiskwam. Achter hen staan bijna 60.000 nabestaanden die vandaag de dag in Israël wonen: ouders, weduwen en kinderen die de rest van hun leven een lege plek aan tafel zullen hebben.
Staan aan de zijde van Israël’s verdedigers
Bij Visie voor Israël zien we die lege plekken. Achter elke soldaat staat een moeder die wacht op een telefoontje, een jonge weduwe, een gezin dat leert leven met verdriet. En daarom lopen we, samen met ons humanitaire werk in het hele land, mee met de mannen en vrouwen die dienen en met de families die de hoogste prijs hebben betaald. We doen dit omdat we geloven dat dit niet zomaar soldaten en statistieken zijn, maar mensen die God liefheeft, en die waken zodat anderen in vrede kunnen slapen.
Uw gift helpt ons praktische troost en een standvastige, trouwe aanwezigheid te bieden aan hen die Israël bewaken en aan hen die om hen rouwen. Wilt u vandaag aan hun zijde staan? U kunt geven: HIER De wetenschap dat uw vrijgevigheid echte gezinnen bereikt, in realtime, met echte hoop.
Tweeduizend jaar ballingschap konden dit volk niet uitroeien, en geen enkele vijand zal hen nu uitroeien. Am Yisrael Chai, het volk Israël leeft, en door de genade van God — zal het blijven leven.
