Een tafel voor twee en een verlangen naar meer

Beste vrienden,

Afgelopen lente, toen ons team de uitgifte van Pesach-cadeaubonnen voorbereidde, was de lucht boven Israël allesbehalve rustig. Raketten uit Iran vielen uit de lucht, sirenes loeiden en overal zochten gezinnen een veilig onderkomen. Het zou begrijpelijk zijn geweest om even te wachten tot het gevaar geweken was. Maar de gezinnen die op ons rekenden, konden niet wachten. En dus, zelfs terwijl de alarmen loeiden, bracht ons team hulp naar degenen die nergens anders terecht konden.

Een van hen was D., een jonge moeder.

Voor een voorbijganger lijken D. en haar zoontje misschien een doodgewoon stel. Hij is pas vier of vijf jaar oud, vol vragen en verwondering zoals elk kind van zijn leeftijd. Maar achter hun deur heerst een stilte die de meesten van ons zich nauwelijks kunnen voorstellen. D. is gescheiden en voedt haar zoontje helemaal alleen op. Ze is afgesneden van de familieleden en vrienden die haar graag zouden ontvangen, geïsoleerd op een manier die moeilijk onder woorden te brengen is. Geen uitnodigingen voor de Sjabbat-maaltijd bij haar ouders, geen feestdagen omringd door neven en nichten met een lach, niemand om de last van een gewone week mee te delen. Haar hele wereld is gekrompen tot slechts twee mensen: zijzelf en haar zoon.

Er woont nog één andere ziel onder haar dak. Haar bejaarde vader woont bij haar en ze verzorgt hem dag en nacht. Hij is de enige familieband die zij en haar zoon nog hebben, en hij is zwak en heeft constante zorg nodig in plaats van dat hij die zelf kan geven. Dus draagt D. de last helemaal alleen. Ze is moeder, dochter, verpleegster en kostwinner tegelijk, en ze doet het helemaal alleen. Eenzaamheid daalt als een mist over haar huis neer, een mist die nooit helemaal optrekt.

Dan is er nog de kwestie van de eettafel.

D. heeft het financieel zo moeilijk dat ze zich geen fatsoenlijke Sjabbat- of feestmaaltijd kan veroorloven. Daarom heeft ze een gewoonte ontwikkeld die ons hart breekt. Wanneer een feestdag nadert en ze de financiële druk op haar kleine huis voelt toenemen, neemt ze haar zoon mee naar een speeltuin en blijft daar tot het donker wordt. Ze doet dit expres. Ze probeert haar zoontje de vragen te besparen die ze zelf niet durft te beantwoorden. Waar is onze feestmaaltijd? Waarom gaan we niet op familiebezoek zoals de andere kinderen in mijn klas?

Pas laat in de nacht, wanneer die vragen zijn vervaagd tot vermoeidheid, keren ze naar huis terug en eten ze wat er toevallig voorhanden is.

Bedenk even wat dit betekent voor haar zoon. Op zijn jonge leeftijd heeft hij nog nooit de eenvoudige ervaring gekend van het zitten aan een familietafel tijdens de feestdagen. Hij heeft nog nooit de warmte van saamhorigheid gevoeld die een familiebijeenkomst met zich meebrengt. De enige familiefiguur in zijn jonge leven is een grootvader die zelf te ziek is om veel te kunnen doen. Dit is de wereld die D., tegen alle verwachtingen in, probeert bijeen te houden.

Toen onze medewerkers D. deze Pesach een cadeaubon gaven, was het zoveel meer dan alleen een geldbedrag. Het bevatte een boodschap die ze zo hard nodig had: we zien je, en we zijn je niet vergeten. Met die bon kon D. zonder schaamte een winkel binnenlopen en eten voor haar zoon uitzoeken. Ze kon iets klaarmaken voor de feestdagen in plaats van zich ervoor te verstoppen. Voor één seizoen kon de tafel vol staan.

D. is maar één vrouw, maar ze vertegenwoordigt duizenden mensen in heel Israël die in stilte een zware last dragen. Ze zijn afgesneden van hun familie, tot het uiterste gedreven en bang voor de sirenes boven hun hoofden. Visie voor Israël bestaat om hen te bereiken, met elk cadeaubon, elke maaltijd, elke daad van liefde. En we kunnen dit alleen doen omdat vrienden zoals u ervoor kiezen om ons te steunen.

Dit is de kern van onze roeping. De Schrift leert ons dat God een vader is voor de vaderlozen en dat Hij de eenzamen in gezinnen plaatst. Wanneer je geeft, word jij Zijn handen en Zijn hart, en trek je een vermoeide moeder en haar zoontje naar een gezin dat veel groter is dan ze ooit voor mogelijk had gehouden.

Zou je ons willen helpen om de volgende persoon te bereiken vóór de volgende feestdagen? Zelfs nu bereiden gezinnen zich voor op de moeilijke maanden die voor hen liggen, en de behoefte is niet afgenomen. Jouw gift van vandaag, hoe klein ook, zorgt voor eten op een lege tafel en geeft hoop aan een hart dat bijna geen hoop meer heeft. Om gezinnen zoals dat van D. te steunen, Geef nu hier alstublieft en draag jouw gift op aan ‘Hulp aan de armen’, zie links in het dropmenu ‘Wijs mijn donatie toe aan’ op de donatiepagina.

Door alle sirenes en alle schaduwen heen houden de Israëli’s stand. En dankzij vrienden zoals u hoeven ze er niet alleen voor te staan.

Met liefde en dankbaarheid,

Barry & Batya